Η Μαρία ήταν δέκα χρονών όταν οι γονείς της άρχισαν να παρατηρούν ότι η συμπεριφορά της στο σχολείο και στο σπίτι διέφερε από εκείνη των περισσότερων παιδιών της ηλικίας της. Στο μάθημα, η προσοχή της σπάνια κρατούσε πάνω από λίγα λεπτά. Κάθε φορά που ο δάσκαλος εξηγούσε κάτι, το μυαλό της ταξίδευε: μετρούσε τα σκαλοπάτια της σκάλας, παρατηρούσε τα πουλιά έξω από το παράθυρο ή σκεφτόταν ιστορίες με πλάσματα που υπήρχαν μόνο στη φαντασία της. Κάποιες φορές η Μαρία ένιωθε ένοχη που δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, άλλες φορές εκνευριζόταν με τον εαυτό της.
Στο διάλειμμα, η Μαρία ήταν ασταμάτητη. Έτρεχε, χοροπηδούσε, άλλαζε παιχνίδια κάθε πέντε λεπτά. Οι φίλοι της αγαπούσαν την ενέργειά της, αλλά κάποιες φορές, χωρίς να το θέλει, αναστάτωνε τους άλλους ή έσπαγε κατά λάθος παιχνίδια. Παρά την αταξία της, η φαντασία της ήταν απεριόριστη. Έφτιαχνε ιστορίες για βασίλεια και πλάσματα, ζωγράφιζε μικρά σκίτσα σε κάθε περιθώριο του τετραδίου της και έγραφε ποιήματα που κανείς άλλος δεν καταλάβαινε αμέσως.
Στο σπίτι, οι γονείς της προσπαθούσαν να την βοηθήσουν να οργανωθεί. Έφτιαχναν χρωματιστές λίστες και υπενθυμίσεις, αλλά η Μαρία συχνά ένιωθε ότι αυτά την περιορίζουν. Ωστόσο, σε κάποιες στιγμές, όταν δημιουργούσε ή διάβαζε, η συγκέντρωσή της γινόταν σχεδόν μαγική. Ο χρόνος σταματούσε και κάθε λεπτομέρεια γινόταν σημαντική.
Στην εφηβεία, η Μαρία άρχισε να καταλαβαίνει καλύτερα τον εαυτό της. Οι αλλαγές στο σώμα και τα συναισθήματα την έκαναν να νιώθει συχνά υπερβολικά έντονη ή εκτός ελέγχου. Στο σχολείο, οι προθεσμίες και οι εργασίες την πίεζαν. Αλλά μέσα από τη θεραπεία και τις στρατηγικές που έμαθε, όπως το να χωρίζει τις εργασίες σε μικρά κομμάτια και να χρησιμοποιεί χρωματιστά σημειωματάρια, άρχισε να βρίσκει τρόπους να οργανώνεται.
Η Μαρία συνειδητοποίησε ότι η ΔΕΠΥ δεν ήταν αδυναμία. Ήταν ένα διαφορετικό τρόπο να βλέπει τον κόσμο, γεμάτο ενέργεια, περιέργεια και δημιουργικότητα. Ανακάλυψε ότι, αν εκμεταλλευόταν σωστά την ενέργειά της, μπορούσε να γράφει ιστορίες που μάγευαν τους φίλους της, να ζωγραφίζει που εξέφραζαν τα συναισθήματά της και να μαθαίνει με έναν τρόπο που άλλοι μαθητές ζήλευαν.
Με τον καιρό, η Μαρία έγινε πιο υπομονετική με τον εαυτό της. Έμαθε να δίνει σημασία στις μικρές νίκες και να μην απογοητεύεται όταν κάτι δεν πήγαινε όπως ήθελε. Αντιλήφθηκε ότι η ΔΕΠΥ είναι ένα κομμάτι της ταυτότητάς της που την έκανε μοναδική. Και, πάνω απ’ όλα, κατάλαβε ότι η ενέργεια και η φαντασία της ήταν δώρα που, με λίγη καθοδήγηση, μπορούσαν να τη βοηθήσουν να πετύχει τα πάντα που ονειρευόταν.
Η Μαρία έμαθε ότι ο δρόμος δεν ήταν πάντα εύκολος, αλλά κάθε μέρα ήταν μια νέα ευκαιρία να ανακαλύψει τον κόσμο και τον εαυτό της, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί και να αγαπήσει την μοναδικότητά της.
ΔΑΚΤΥΛΑ ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ – ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ